Όταν μια ιστορία αγγίζει την καρδιά και ανοίγει τον δρόμο για τη μάθηση

Ο Μελομακαρονάκης στην τάξη

Τι κάνουμε όταν ένα παιδί απορρίπτει τους άλλους;Όταν φέρεται άσχημα, επιθετικά, όταν φοβίζει;

Συνήθως σπεύδουμε να το διορθώσουμε.Να το μαλώσουμε.Να το απομακρύνουμε.

Κι όμως, πολλές φορές πίσω από μια τέτοια συμπεριφορά κρύβεται κάτι πιο βαθύ:φόβος, μοναξιά, έλλειψη αγάπης.

Γι’ αυτό, πριν απαντήσουμε με λόγια ή κανόνες, ας απαντήσουμε με μια ιστορία.

Ελάτε να ακούσετε μια ιστορία…

Σ’ ένα μικρό χωριό, τα παιδιά ετοιμάζονται χαρούμενα για τα Χριστούγεννα και τρέχουν να πουν τα κάλαντα.Όμως στην πάνω γειτονιά μένει ο Τσιλότατος. Ένα παιδί που δεν θέλει

Ο Τσιλότατος

κανέναν κοντά του. Διώχνει τα παιδιά άσχημα και πολλές φορές τους φέρεται βίαια. Ο φόβος απλώνεται και η στενοχώρια μεγαλώνει.

Οι μεγάλοι αναστατώνονται. Κάποιοι θυμώνουν. Άλλοι ζητούν τιμωρία.Όμως ο Δήμαρχος του χωριού προτείνει κάτι διαφορετικό:να δείξουν στο παιδί αγάπη, γιατί ίσως αυτό είναι που του λείπει περισσότερο.

Ο Κυρ- Θανάσης έφτιαξε τον Μελομακαρονάκη

Την ίδια στιγμή, στον φούρνο του χωριού, ο κυρ-Θανάσης ετοιμάζει μελομακάρονα. Τα παιδιά βοηθούν, γελούν, και από τη ζύμη που περίσσεψε φτιάχνουν ένα μεγάλο μελομακαρονένιο ανθρωπάκι.Το ονομάζουν Μελομακαρονάκη.

Τη νύχτα, η Νεράιδα των Χριστουγέννων το ζωντανεύει.Ο Μελομακαρονάκης γεμάτος καλοσύνη γίνεται αγαπητός σε όλους.

Όταν συναντά τον Τσιλότατο, εκείνος προσπαθεί να τον φάει.Όμως ο Μελομακαρονάκης δεν θυμώνει.Του λέει μόνο: " Γουτού- Γουπατού καλό Τσιλότατο!" και του δίνει ένα γλυκό φιλί.

Και τότε, κάτι αλλάζει.

Κάπου εδώ η ιστορία σταματά.

Όχι γιατί τελείωσε, αλλά γιατί χρειάζεται μια ανάσα.

Ο Μελομακαρονάκης δεν έδωσε μάθημα.Δεν τιμώρησε.Δεν έφυγε.

Έμεινε.

Και αυτή η παρουσία ήταν αρκετή για να μαλακώσει κάτι σκληρό.

Ο Μελομακαρονάκης

Όταν η ιστορία γίνεται καθρέφτης της τάξης

Σε κάθε τάξη υπάρχει κάποτε ένας «Τσιλότατος».Ένα παιδί που δυσκολεύεται να μπει στη σχέση, που απορρίπτει πριν προλάβει να απορριφθεί.

Η ιστορία του Μελομακαρονάκη μας θυμίζει πως, πριν από κάθε δραστηριότητα και κάθε στόχο, χρειάζεται να χτιστεί κάτι θεμελιώδες:ασφάλεια και σχέση.

Και όταν αυτό συμβεί, τότε η μάθηση βρίσκει φυσικά τον δρόμο της.

η Νεράιδα ζωντανεύει τον Μελομακαρονάκη

Από το συναίσθημα στη μάθηση

Αφού η ιστορία αγγίξει την καρδιά, αρχίζει να ανοίγει και τον κύκλο της μάθησης:

• ο Μελομακαρονάκης αφηγείται την ιστορία του → γλώσσα & αφήγηση

• μετράμε τα μελομακάρονα του φούρνου → μαθηματικά

• πλάθουμε ζύμη, μυρίζουμε, αγγίζουμε → αισθητηριακή μάθηση

• παίζουμε ρόλους, αλλάζουμε φωνές → κοινωνικές δεξιότητες & έκφραση

• κινούμαστε σαν μελομακαρονάκια → σώμα & ρυθμός

Η ιστορία δεν “δίνει δραστηριότητες”.

Γεννά εμπειρίες.

Η κούκλα ως γέφυρα

Εδώ η κούκλα βρίσκει τη θέση της.Μιλά για λογαριασμό των παιδιών.Λέει όσα είναι δύσκολο να ειπωθούν.Στέκεται δίπλα, όπως στάθηκε ο Μελομακαρονάκης.

Και ίσως αυτό να είναι αρκετό.

Κάποιες φορές, αυτό που χρειάζεται ένα παιδί δεν είναι να του δείξουμε τι κάνει λάθος,αλλά να του δείξουμε ότι δεν είναι μόνο.

Κι ίσως,ανάμεσα σε μια ιστορία και μια κούκλα,να ξεκινά η πιο ουσιαστική παιδαγωγική πράξη.